ทุกความฝัน สร้างสรรค์เป็นจริงได้ ด้วยพลังศรัทธาแห่งตัวตน

เดียว 8 โน๊ต อุดม ep1/21

2010-04-24T21:42:00.000+07:00

22 เมษา วันคุ้มครองโลก ::: DMC Dhamma Media Channel

2010-04-19T17:53:00.000+07:00

22 เมษา วันคุ้มครองโลก ::: DMC Dhamma Media Channel

ยิ้มละลายโศก?

2010-03-19T12:40:00.000+07:00

การยิ้ม ไม่ใช่สมบัติของผู้ที่มีความสุข ผู้ที่มีความสำเร็จในทุกสิ่ง หรือผู้ที่ร่ำรวยเงินทอง บริวารต่างๆ เท่านั้น แต่ ผู้ที่มีความทุกข์ใจ ก็สามารถมีรอยยิ้มอันสดใสได้...ดังนิทาน ที่ผมจะขอเล่าให้ทุกท่านได้อ่านกันนะครับ..
นานมาแล้วครับ ได้มีผู้หญิงชาวบ้านคนหนึ่งที่มีชีวิตอันโศกเศร้าเสียใจกับการจากไปของสามีอันเป็นที่รัก เนื่องจากการทำหน้าที่เป็นทหารตามชายเดน แต่เธอผู้นี้ยังต้องแบกรับภาระของครอบครัวทั้งหมด ไหนจะค่าเล่าเรียนของลูกชายทั้ง 2 คน ที่เพิ่งเรียนอยู่ระดับประถม 1 คน และ ระดับมัธยมต้น 1 คน ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าเช่าบ้าน หรือค่าใช้จ่ายในแต่ละวัน แต่ละเดือนอีกมากมาย ดังนั้น เธอจำเป็นต้องออกไปหางานทำ เพื่อนำรายได้มาจุนเจือครอบครัวของเธอต่อไป....
เช้าวันหนึ่งเธอ ได้เดินไปที่ตลาด เพื่อไปถ่ายรูปที่ใช้ในการสมัครงาน.....ยิ้ม หน่อยสิครับ คุณนาย "เสียงช่างถ่ายภาพ ตะโกนบอกหญิงผู้นี้ให้ยิ้ม" ถ้าคุณได้รู้ว่า ชีวิตของฉันผ่านเรื่องร้ายอะไรมาบ้าง คุณจะไม่บอกให้ฉันยิ้มเลย เพราะถึงอย่างไรฉันก็ยิ้มไม่ได้อยู่แล้ว...."หญิงผู้นี้ก็โต้ตอบกลับทันที" ทันใดนั้น ช่างถ่ายภาพก็กล่าวประโยคหนึ่งขึ้นมาว่า...คุณนายครับ ผมทราบดีครับว่าคุณนายผ่านเรื่องร้ายๆๆ ในชีวิตมาเยอะ แต่เพื่อประโยชน์ของคุณนายในการสมัครงานเอง คุณนายต้องฝืนใจยิ้มครับ เพราะไม่มีห้างร้าน หรือ บริษัทใดเลยที่ต้องการคนที่โชคร้าย มีทุกข์ มีแต่ความเศร้าเข้ามาทำงาน ขืนเป็นอย่างนั้นเค้าได้เจ้งกันแน่ครับ....หญิงผู้นี้จึงได้ฝืนใจยิ้มทันที....ว้าว! คุณนายครับ คุณนายรู้ไหมยิ้มคุณนายสวยมากเลย เห็นแล้วรู้สึกดี และมีความสุขมากๆๆ ครับ คุณนายยิ้มบ่อยๆๆนะ ผมเชื่อแน่นอนว่าคนรอบข้างก็คงชอบเหมือนผมในขณะนี้แหระ...ช่างภาพกล่าว
ตั้งแต่วันนั้น หญิงชาวบ้านคนนี้ ได้ฝืนยิ้มหน้ากระจกทุกวัน และทุกครั้งที่เธอยิ้ม ตัวเธอเองก็พลอยสุขใจไปด้วย ไม่นานเธอได้ลืมความเศร้าโศกเสียใจจนหมดสิ้น คงเหลือไว้เพียงรอยยิ้มที่แสนหวานของเธอเอง และวันนี้เธอไม่ได้ฝืนยิ้มอีกต่อไป เพราะยิ้มของเธอออกมาเองจากภายใน จากธรมชาติของเธอ ที่สำคัญเธอยังเชื้อเชิญคนรอบข้างให้ฝึกยิ้มบ่อยๆๆ เป็นอุปนิสัย....เรื่อยมา
***เห็นไหมครับท่านผู้อ่าน ดังที่มีคำกล่าวที่ว่า...ยิ้มละลายโศกนั้น เป็นอย่างไร เมื่อพวกเราได้เห็นประโยชน์ที่มากมายของ การยิ้ม แล้วนั้น....เรามายิ้มกันดีกว่าเนอะ ยิ้มเลยครับ ยิ้มตอนนนี้...นั่นแน่ เห็นไหมหล่ะ มีความสุขทันที แล้วมองไปยังเพื่อนที่นั่งข้างๆๆ สิครับ ...เรีกชื่อเค้า 1 ที จากนั้นยิ้มให้เค้างามๆๆครับ...โอ เค..แจ๋วมากครับ ทำอย่างนี้บ่อยๆๆ นะครับ...บรรยากาศของการทำงาน ของการใช้ชีวิตในแต่ละวันจะได้เต็มไปด้วยความเบิกบานครับ...

Facebook | อนุสรณ์ หนองนา

2009-08-20T20:31:00.000+07:00

Facebook อนุสรณ์ หนองนา

เด็กกิจกรรม?

2009-03-16T22:25:00.000+07:00

เมื่อวันเสาร์ที่ 14 มี.ค. 2552 ได้มีโอกาสไปร่วมงานตัดปอยผมน้องๆ ชมรมพุทธฯ สถาบันฯต่างๆ ได้บุญกันถ้วนหน้า ก็อดนึกถึงภาพวันเก่าๆ ในช่วงที่กำลังเป็นนักศึกษาไม่ได้ เพราะภาพของความสนุกสนาน ความสุข อิ่มบุญ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มของทุกๆคนที่อยู่รอบข้าง ยังเห็นเป็นภาพที่ชัดเจน เริ่มตั้งแต่ก้าวแรกที่เราได้รู้จัก "ชมรมพุทธศาสตร์" มศว ประสานมิตร จน ถึง ณ ปัจจุบัน ความรู้สึกประทับใจ อบอุ่นใจ ยังคงเหมือนเดิ
.....ธันวาคม 2544 เทอมที่ 2 แล้วสินะ กับการใช้ชีวิตเป็นนิสิตปี 1 คณะวิทยาศาสตร์ วิชาเอกฟิสิกส์ ชีวิตก็ดำเนินเป็นปกติทุกอย่าง เช้ามาก็มาเรียนหนังสือ ตกเย็นก็กลับบ้าน เริ่มแรกก็มาเรียนด้วยรถเมล์ แต่พักหลังจะนัง BTS เพราะมีบัตรสำหรับนักศึกษา(เที่ยวละ 14 บาท เอง)
Next Station อโศก........เมื่อถึง ก็ต้องเดินมายังปากซอย สุขุมวิท 23 เพื่อนั่งมอเตอร์ไซต์ เข้าไปยังมหาลัย ขากลับก็เพียงย้อนกลับ ขึ้น BTS มุ่งหน้าสู่ สถานีอนุสาวรีย์ชัยสมรภูมิ....ทุกเย็นของวันศุกร์ก็อดที่จะแวะ มาบุญครองไม่ได้(MBK) ขอดูหนังสักเรื่องก่อนกลับบ้าน(ชอบมากมาย)
++++เวลาผ่านไป จนถึง เทอม 2 ในปีแรกของการเรียนระดับอุดมศึกษา(ใน กทม. ด้วย)+++++ความมัน ความตื่นเต้นก็เริ่มเกิดขึ้น เมื่อผมได้รู้จัก "ชมรมพุทธศาสตร์" จากการเข้าร่วม "ค่ายพัฒนาศักยภาพสู่ความเป็นผู้นำ" จัดโดย ชมรมพุทธศาสตร์สากลฯ จ.ปทุมธานี ซึ่งตั้งอยู่ ด้านหน้า วัดพระธรรมกาย

จากความเชื่อที่ว่า...สงสัยเราโดนหลอกแน่เลย, วัดนี้เคยมีข่าวไม่ดีนิ๊, อย่างนี้ต้องระวังแล้วเรา, มีข่าวว่าใครที่มาที่นี่จะโดนล้างสมอง ฯลฯ ตอนนั้น ผมมีหลายความคิดที่แล่นอยู่ในหัว.......

แต่แล้ว ผมก็ผ่านการอบรมจากค่ายนี้ ไปได้ด้วยดี ไม่ดีธรรมดา เกินคาดด้วยซ้ำ .....เป็นจุดเริ่มต้นที่ผมเข้าใจชีวิตของการเกิดมาเป็นมนุษย์ยิ่งขึ้น มีความชัดเจนในการมองอนาคตตนเอง ได้เรียนรู้ในสิ่งที่ตัวเองโหยหามาโดยตลอด ได้ฝึกความกล้า การอยู่ร่วมกัน มารยาทชาวพุทธ การให้กำลังใจ รอยยิ้ม ความเคารพ บุคลิกภาพ ฯลฯ เยอะมากครับ.....คือ แบบว่า เยอะพอๆ กับความคิด ลบ ตอนแรกที่เข้ามาในวัดเสียอีก 555!

เมื่อผมกลับมายัง มศว ประสานมิตร ในวันรุ่งขึ้น.....สถานที่แรกที่ผมตามหานั่นก็คือ "ชมรมพุทธศาสตร"

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรนั้น....โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ